Przez głębokość zakotwienia rozumie się odległość między górną krawędzią nośnej części kotwy a dolną krawędzią części rozprężnej, czyli jej zakończeniem. Poprzez zwiększanie głębokości kotwienia zwiększa się również objętość materiału stanowiącego podłoże, dzięki czemu wzrasta nośność mocowania. Zatem żeby przy tym rodzaju obciążenia maksymalnie wykorzystać zdolność roboczą kołka należy bardzo precyzyjnie dobrać względem siebie głębokość kotwienia, średnicę łącznika oraz materiał z którego jest on wykonany.

W przypadku grupy kotew rozstaw międzyosiowy jest o tyle istotny, iż w momencie zmniejszenia odległości między osiami poszczególnych łączników może dojść do sytuacji, gdzie powstanie wspólny dla tej grupy tzw. stożek wyłamania, co z kolei spowoduje zredukowanie nośności poszczególnych kotew. Dlatego najbezpieczniej jest przyjąć jako miarodajny łącznik o najmniejszej nośności.

Odległość od krawędzi materiału stanowi trzeci bardzo istotny czynnik wpływający na nośność kotwy na wyrywanie, ponieważ w pobliżu krawędzi materiału podłoża stożek wyłamania podłoża zostaje z jednej strony odcięty, a tym samym następuje zredukowanie zdolności nośnej samego materiału. Ponadto zbyt małe odstępy od krawędzi oraz rozstawy osi mogą spowodować zniszczenie podłoża już na etapie wiercenia lub montażu kołka.

• - minimalną grubość podłoża (determinowaną przez efektywną głębokość osadzenia h_ef
• - minimalny rozstaw kotwionych łączników (s)
• - odległość łączników od krawędzi płyty lub elementu konstrukcji (C₁, c₂ oraz naroży c₃)

(1) – Cynkowanie galwaniczne
(2) – Cynkowanie ogniowe

(1) – Cynkowanie galwaniczne
(2) – Cynkowanie ogniowe

Opracowano na podstawie materiałów firmy Koelner.

Istnieje kilka typów korozji (w zależności od jej przebiegu i wywołujących ją czynników):

• korozja atmosferyczna
• korozja naprężeniowa
• korozja biologiczna
• korozja selektywna
• korozja elektrochemiczna
• korozja cierna
• korozja chemiczna
• korozja zmęczeniowa
• korozja jądrowa
• korozja wżerowa
• korozja międzykrystaliczna
• korozja równomierna
• korozja atmosferyczna
• korozja naprężeniowa
• korozja biologiczna
• korozja selektywna
• korozja elektrochemiczna
• korozja cierna
• korozja chemiczna
• korozja zmęczeniowa
• korozja jądrowa
• korozja wżerowa
• korozja międzykrystaliczna
• korozja równomierna

Korozja jest istotnym czynnikiem wpływającym na użytkowanie i żywotność kotew stalowych, oraz innych elementów złącznych.

Szczególnie istotna z punktu widzenia doboru kotew jest korozja atmosferyczna wywoływana przez żrące działanie powietrza i wody na materiał. Warto uwzględnić również korozję naprężeniową, która występuje w materiałach z dużymi naprężeniami technologicznymi lub eksploatacyjnymi przy niesprzyjających warunkach  środowiskowych (może prowadzić do pękania kotew).

Jakie zatem kotwy stalowe stosować w miejscach szczególnie narażonych na korozję (tereny nadmorskie, centra miast, zakłady chemiczne)?
Większość producentów oferuje kotwy pokryte warstwą ochronnego cynku (ocynk galwaniczny). W zależności od jego grubość i dokładność pokrycia można je stosować w warunkach niskiego lub średniego zagrożenia korozją.

Producenci, którzy posiadają na swoje kotwy aprobatę techniczną zobowiązani są do prowadzenia prób w tzw. komorze solnej do której wprowadzane są elementy na czas próby. Ilość czasu potrzebna do skorodowania kotwy w chmurze solnej daje wartość porównawczą takiego elementu (warto pamiętać, że tanie kotwy chińskie najczęściej pozbawione są takich badań).

W przypadku, gdy kotwy będą narażone na pracę w atmosferze agresywnej poleca się stosowanie kotew cynkowanych ogniowo lub wykonanych ze stali nierdzewnej.

Bardzo istotną rzeczą w montażu kotwy jest odpowiednie przygotowanie miejsca, w którym zostanie ona przymocowana. Do montażu niezbędna będzie odpowiednio przystosowana do podłoża wiertarka, wycior oraz coś do wydmuchania resztek powstałych po wierceniu. Po wywierceniu odpowiedniej głębokości i szerokości otworu – wytyczne te podawane są zwykle przez producentów wraz z towarem – należy otwór ten dokładnie wyczyścić szczoteczką, aby pozbyć się ewentualnych zgrubień i nierówności, potem zaś wydmuchać tak, aby usunąć wszystkie resztki.

Kotew wkładamy do otworu do momentu, aż swobodnie do niego wchodzi, potem zaś dobijamy młotkiem i na koniec dokręcamy odpowiednim kluczem do właściwego momentu, podawanego przez producenta.

Kotwy stalowe schemat montażu:

• Kotwy jedno-rozporowe: kotwa rozpierana jest przez tulejkę w jednym miejscu.
  

  Kotwy jednorozporowe

• Kotwy dwu-rozporowe: kotwa rozpierana jest w dwóch punktach
  

  Kotwy dwurozporowe

• Kotwy pierścieniowe:  tulejka rozpiera blaszkę umieszczoną na końcu kotwy (przenosi mniejsze obciążenia nie standardowe kotwy)
  

  Kotwy pierścieniowe

• Kotwy rozporowe zakończone hakiem: prostym, zagiętym, oczkowym
  

  Kotwy z hakiem (oczkowym)